நாமக்கல் பாரதி வித்தியாலையாவில் என்னுடைய மகளை 9ம் வகுப்பில் சேர்த்துவிட்டிருந்தேன். நல்ல பள்ளியென ஊரே பேசிக் கொண்டதில் சேர்த்தில் எனக்கு பெருமையாக இருந்தது. மாதத்திற்கு இருபதாயிரம் அவளுடைய படிப்பு செலவுக்குச் சென்றது. அரசு பள்ளியில் சேர்த்திருந்தால் மாதம் இரண்டாயிரம் கூட செலவு ஆகியிருக்காது. ஆனால் தாயில்லாத பிள்ளை அவள். ஒரே பெண்ணிற்காக இதைக் கூட செய்யவில்லையென்றால் எப்படி என்றே தோன்றியது. ஆனால் அவளை படிப்பதற்காக பள்ளியில் சேர்த்திருந்தாலும், அவள் படிப்பை விட்டு வேறு விசயங்களையே கற்று தேர்ந்திருக்கிறாள் என்பதை பிறகொரு நாள் அறிந்து கொண்டேன். அன்று நாமக்கலில் லாரி ஸ்டிரைக் அனோஸ் பண்ணியிருந்தார்கள். அதனால் சாலையே வெறுச்சோடி கிடைந்தது. என்னுடைய மகளுக்கு கொடுக்கப்படும் இரண்டு நாள் விடுமுறைக்காக அவளை அழைத்துச் செல்ல பள்ளிக்குச் சென்றேன். புதியதாக வாங்கியிருந்த ஸ்பிளண்டர் பைக்கை எடுத்துப் போயிருந்தேன்.
வெயிட்டிங் ஹாலில் எல்லாப் பிள்ளைகளும் காத்திருந்தார்கள். சிலருக்கு பெற்றோர்கள் வந்து மகிழ்ச்சியோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாப் பிள்ளைகளுக்கும் அடர் நீள நிற குட்டைப் பாவாடையும், நீள நிற சட்டையும் சீருடையாக கொடுத்திருந்தார்கள். வளவளப்பான தொடைகள் என்னை நிலை குலையச் செய்தன. என்னுடைய மகள் அவளுடைய அம்மாவைப் போல கட்டுடம்புக் காரி.. அவளுடைய தொடையில் படுத்து உறங்கினால் இளவம் பஞ்சு கூட தோற்றுவிடும்..
என்னைப் பார்த்தும் அவள் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டு வந்தாள்.. துள்ளும் போது குட்டைப் பாவடை மேலே எழும்பி சென்று கீழே வந்தது.
அப்பா.. அப்பா...
வாடா.. நல்ல இருக்கியா.
இருக்கேன்பா. நீ எப்படிபா இருக்க..
எனக்கென்னமா.. நான் நல்லா இருக்கேன்.
அப்பா.. புதுக்கண்ணுக் குட்டி போட்டுச்சா.. ரோசி எப்படி இருக்கா..
எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம் மா..
அப்பா.. இவ பேரு ஸ்டெல்லா.. என்றொரு பொண்ணை அறிமுகம் செய்தாள். பலமாய் காற்று அடித்தால் ஒடிந்துவிடுவாள் போல இருந்தாள். ஆனால் அந்த உடலுக்கு சற்றும் சம்பந்தமே இ்ல்லாமல் மார்பு துருத்திக் கொண்டு தொங்கியது.. நான் சலனமற்று அவள் மார்பையே பார்த்தேன்.
அப்பா.. என அவள் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கூப்பிடவும். எனக்குள் குற்ற உணர்ச்சி பொங்கி.. அது.. வா.. பாப்பா.. நல்ல படிக்கிறியா.. என்று கேட்டேன்..
அவளும் இதெல்லாம் பொருட்செய்யாமல் நல்ல படிக்கிறேன் அப்பா.. என்றாள்..
அப்பா..வா.. எல்லோரும் அங்கல் அப்படிதானே சொல்லுவாங்க.. இதென்ன புது விசயமா இருக்கு
அதுவாப்பா.. நாங்கலெல்லாம்.. ஒரே ரூம்முல இருக்கோம். யாரோட அப்பா அம்மா வந்தாலும் நாங்க அவங்களையும் அப்பா அம்மாதான்னு கூப்புடுவோம்.. என்றாள்.
சரிமா.. நாம கிளம்பளாமா. நான் போய் உன் வார்டன் கிட்ட.. உன்னை கூட்டிக்கிட்டு போக லெட்டர் கொடுத்துட்டு வந்துடறேன்.
என் மகள்.. தயங்கி.. தயங்கி.. அப்பா.. நம்ம வீட்டுக்கு ஸ்டெல்லாவையும் கூட்டிக்கிட்டு போகலாம்பா.. என்றாள்.
எனக்கு என்ன சொல்லுவதென தெரியாமல் விழித்தேன். ஸ்டெல்லா என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
நான்.. ஏம்மா.. இவங்க அம்மா. அப்பா இவளை கூட்டிக்கிட்டு போக வரலையா..
அப்பா.. நம்ம அம்மா மாதிரியே.. இவங்க அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரு ஆக்சிடென்டுல செத்துப் போயிட்டாங்க...
ஓ.. சாரிம்மா.. தெரியமா கேட்டுட்டேன். ஆமா இவங்க சொந்தக் காரங்க.. என்று இழுத்தேன்.
அப்பா.. நீங்க போய் எங்க வார்டன் கிட்ட சொல்லி எங்க ரெண்டு பேரையும் வீட்டுக் கூட்டிக்கிட்டு போறேன்னு சொல்லிட்டு வாங்க..
அவளுடையப் பேச்சை மீறாமல் நானும் வார்டனிடம் சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.
அவரும்.. பாவம்சார் கடந்த மூனு மாசமா எல்லோரும் போன பிறகு இவ மட்டும் இங்கையே தங்கியிருக்கா. இவங்க மாமன் ஒத்தர் இவளைப் படிக்க வைக்கிறார். ஆனால் அவர் அப்ராடுல இருக்கறதால.. இவளுக்கு ஒன்னுமே பண்ணமுடியல..
சரிம்மா.. நான் என் மகளைப் போல அவளையும் கவணிச்சுக்கறேன்.. என்று சொல்லிவி்ட்டு என் மகளிடம் வந்தேன். அதற்குள் பையை எடுத்து பின்னுக்கு மாட்டுக் கொண்டு இருவரும் நின்றார்கள்.
போலாம்மா... வாங்க..
சரிப்பா.. என்று என் பின்னால் வந்தார்கள்.
நான் ஸ்பிளென்டர் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்ய.. இரு பிள்ளைகளும் ஸ்கூல் பேக்குகளை என்னிடம் தந்தார்கள். அதனை என் முன்னே வைத்துக் கொண்டேன். என் பின்னே இரட்டைக் கால்போட்டு ஸ்டெல்லா உட்காந்து கொண்டாள். அப்போது ஸ்டெல்லாவின் பாவாடை மேலே போய்.. என் கண்களுக்கு தொடைகள் தெரிந்தன.
அவளுக்குப் பின்பு என் மகள் அமர்ந்தாள். அப்பா.. இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி உக்காருங்க. நான் டேங்கிற்கு அருகே நகர்ந்து கொண்டேன். புறப்பட்டோம். என்னுடைய முதுகில் ஸ்டெல்லாவின் முலைகள் குத்திக் கொண்டு நின்றிருந்தன. பேலன்சிற்காக என்னுடைய வயிற்றோடு கட்டி அணைத்தாள். எங்கள் கிராத்திற்கு செல்லும் பாதையில்.. கரடு முரடான சாலையில் ஏறி இறங்குகளையில் அவளுடைய மார்புகள் எனக்கு வசந்ததை தந்து கொண்டிருந்தன... நாளை இர
0 comments:
Post a Comment